در راستای بهتر شدن معماری ایرانی

۲۰ مهر ماه یاد روز حافظ گرامی باد

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند               مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند                زین قصه بگذرم که سخن می شود بلند

خواهی که بر نخیزدت از دیده رود خون          دل در وفای صحبت رود کسان مبند

گر جلوه مینمائی و گر طعنه میزنی              ما نیستیم معتقد شیخ خود پسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود                    آنرا که دل نگشت گرفتار این کمند

بازار شوق گرم شد آن سرو قد کجاست         تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جائی که یار ما به شکر خنده دم زند             ای پسته کیستی تو خدا را بخود مخند

حافظ چو ترک غمزه ترکان نمیکنی             دانی کجاست جای تو خوارزم یا خجند